DIFFUSE HAARUITVAL (TELOGEEN EFFLUVIUM)

WAT IS DIFFUSE HAARUITVAL / TELOGEEN EFFLUVIUM ?
  

Tenslotte is er nog een vorm van haaruitval die vaker voorkomt: diffuse haaruitval. Hierbij vallen de haren gelijkmatig uit, zonder dat er kale plekken ontstaan. Het valt op dat de haardos dunner wordt. Er moeten overigens heel wat haren uitvallen voordat dat zichtbaar wordt. Dit type haaruitval valt vooral op omdat er bij het kammen grote hoeveelheden haar in de borstel achterblijven. Het wordt ook wel telogeen effluvium genoemd. Er zijn vele oorzaken voor dit type haarverlies.

Alopecia androgenetica

Telogeen haarverlies
Wat is telogeen haarverlies? 
Telogeen haarverlies is een overmatige uitval van telogene haren door een verstoring van de haargroeicyclus. Wat telogene haren zijn en wat de haargroeicyclus precies is wordt verderop uitgelegd. De haaruitval kan plotseling optreden en zo ernstig zijn dat het hoofdhaar in korte tijd duidelijk dunner wordt; men spreekt dan van acuut telogeen haarverlies. De oorzaak hiervoor wordt vaak gemakkelijk gevonden (bijvoorbeeld een operatie of een bevalling enkele maanden voor het begin van de haaruitval) en het haar zal vanzelf weer terugkomen. 
Haaruitval kan ook langzamer beginnen en langer aanhouden. Wanneer uitval van telogene haren langer dan 6 maanden bestaat, is er sprake van chronisch telogeen haarverlies. Hierbij is de haaruitval over het algemeen minder ernstig dan bij acuut telogeen haarverlies, maar doordat het langer blijft bestaan kan de hoofdbeharing toch wel zichtbaar dunner worden. In ongeveer 70% van de gevallen wordt een oorzaak gevonden, bijvoorbeeld een ziekte van de schildklier of bloedarmoede. 
Een effectieve therapie is niet voorhanden, maar verreweg de meeste gevallen van telogeen effluvium herstellen zich vanzelf. 
Telogeen haarverlies wordt nagenoeg altijd bij vrouwen gezien. Het komt waarschijnlijk ook wel bij mannen voor, maar die zullen de haaruitval vaak niet als iets afwijkends beschouwen en er dan niet mee naar de dokter gaan. 
Wat is de haargroeicyclus en wat zijn telogene haren? 
Haren groeien in zogenaamde haarzakjes oftewel haarfollikels. Bij de geboorte bevat de (behaarde) hoofdhuid ongeveer 100.000 haarfollikels. In de loop van het leven neemt het aantal geleidelijk af. Elke haarfollikel kan steeds opnieuw haren produceren in een cyclisch proces (de haarcyclus). Elke haarcyclus kent 3 fasen: anageen, katageen en telogeen. De anagene fase is de groeifase en duurt ongeveer 3 jaar. Vervolgens komt het haar in de katagene fase (overgangsfase van groei naar rust) die enkele weken duurt. Daarna belandt een haar in de telogene fase of rustfase. Aan het eind van deze laatste fase van gemiddeld vier maanden valt het haar uit. Op dat moment is de nieuwe, anagene haar al weer aangelegd in de follikel en herhaalt de cyclus zich. 
Bij een volwassene verkeert ongeveer 85-90% van het hoofdhaar in de anagene groeifase. Per maand groeit het haar ongeveer één centimeter. Gemiddeld verliest een mens 50 tot 100 hoofdharen per dag. 

Hoe ontstaat telogeen haarverlies? 
Zoals hierboven uitgelegd maken we onderscheid tussen acuut telogeen haarverlies en chronisch telogeen haarverlies. 

Acuut telogeen haarverlies 
Aan een acuut telogeen haarverlies gaat meestal een uitlokkende gebeurtenis vooraf die de haargroeicyclus verstoort. Er gaan dan opeens heel veel haren van de anagene (groei)fase over in de katagene fase. Na enkele weken komen al die haren in de telogene fase en vervolgens vallen ze min of meer tegelijkertijd als telogene haren uit. 
Tot deze uitlokkende situaties behoren een bevalling, hoge koorts (bijvoorbeeld door een infectie), een chirurgische operatie onder algehele anesthesie, bloedingen (ook door bloeddonatie) en sterke beperking van voedselinname (zoals door een ‘crash’- dieet of bij anorexia nervosa). Of emotionele stress een oorzaak van acuut telogeen effluvium kan zijn is niet zeker. 
Het kan van 2 tot maximaal 5 maanden na de oorzakelijke gebeurtenis duren voordat de haaruitval merkbaar wordt. De meest voorkomende vorm van acuut telogeen haarverlies is die welke na de bevalling optreedt. Nagenoeg alle vrouwen die bevallen zijn hebben hier mee te maken, maar vaak is de haaruitval zo gering dat het niet opvalt. Bij ongeveer 1/3 van de patiënten met acuut telogeen haarverlies wordt geen oorzaak gevonden. 

Chronisch telogeen haarverlies 
Met chronisch telogeen haarverlies wordt bedoeld verlies van telogene haren dat langer dan 6 maanden aanhoudt. Er zijn hiervoor veel mogelijke oorzaken. De bekendste zijn 
schildklierafwijkingen (zowel te snelle als te langzame werking), bloedarmoede door ijzergebrek en bepaalde geneesmiddelen. Bekende geneesmiddelen die chronisch telogeen haarverlies kunnen veroorzaken zijn de retino?den (acitretine, isotretinoïne), tabletten tegen trombose, bètablokkers, schildklierremmers en cytostatica (geneesmiddelen die bij kanker gegeven worden). 
Ook overmatig gebruik van voedingssupplementen zoals vitamine A kan leiden tot telogeen haarverlies. Verder kunnen sommige ziekten van de alvleesklier, lever, en nieren telogeen haarverlies veroorzaken. Die ziekten zijn dan meestal al bekend voordat haarverlies optreedt. 
Bij ongeveer 30% van de patiënten met chronisch telogeen haarverlies wordt geen oorzaak gevonden. Over het algemeen betreft het vrouwen van tussen de 30 en 50 jaar. Nogal wat van deze vrouwen klagen over pijn of pijnlijke prikkelingen in het haar of de hoofdhuid. Aangenomen wordt dat psychische stress bij een aantal van hen hierbij een belangrijke rol speelt. 

Wat zijn de verschijnselen? 
Het enige symptoom van telogeen haarverlies is haaruitval zonder dat echt kale gebieden ontstaan. Het haarverlies wordt vooral opgemerkt bij het kammen of het wassen van het hoofdhaar. 
Ondanks de soms forse uitval van haar zien anderen (omgeving, huisarts, dermatoloog) toch vaak geen duidelijke verdunning van de haardos. De reden hiervan is dat 20-50% van al het haar moet zijn uitgevallen voordat verdunning van de haarinplant duidelijk zichtbaar wordt. Je moet dus eerst heel veel haren kwijt zijn wil je het echt gaan zien. Maar de vrouw die er last van heeft ziet het wel, vooral door de vele haren die zij dagelijks in haar kam heeft zitten of op haar hoofdkussen ziet wanneer ze opstaat. Wanneer er veel haren uitvallen en dit proces houdt enige tijd aan, wordt de verdunning over het gehele behaarde hoofd wel voor iedereen goed zichtbaar. 

Hoe wordt de diagnose gesteld? 
De diagnose telogeen haarverlies kan gesteld worden wanneer er een duidelijke toename is van uitval van telogene haren, die te herkennen zijn aan de haarwortel die er als een wittig knopvormig uiteinde los aanzit. Soms zal de dermatoloog een aantal haren uit uw hoofd trekken en die dan met de loep bekijken. Dit noemen we de haartrektest. Soms zal de dermatoloog het nodig vinden een plukje uitgetrokken haren onder de microscoop te bestuderen (trichogram). In een enkel geval wordt onder plaatselijke verdoving een stukje huid weggenomen (een biopt). 
Er wordt altijd gevraagd naar mogelijke oorzaken van acuut telogeen haarverlies (bevalling, operatie, enzovoort) en, bij langdurig bestaan, naar symptomen van schildklierziekte, bloedarmoede en andere oorzaken van chronisch telogeen haarverlies. Afhankelijk van de omstandigheden zal in een aantal gevallen bloedonderzoek worden gedaan. Wanneer het erop lijkt dat medicijnen de oorzaak zijn, moeten deze gedurende tenminste 3 maanden worden gestopt of worden vervangen door andere medicijnen. 

Wat is de behandeling? 
Acuut telogeen haarverlies herstelt altijd vanzelf. Er zijn geen behandelingen bekend om het herstel te bespoedigen. Voor chronisch telogeen haarverlies is evenmin een behandeling mogelijk, tenzij een oorzaak voor het haarverlies wordt gevonden die kan worden verholpen. Voor veel vrouwen met ernstige verdunning van het haar door telogeen haarverlies is het tijdelijk dragen van een pruik een goede oplossing. 

Wat zijn de vooruitzichten? 
De vooruitzichten voor patiënten met acuut telogeen haarverlies zijn uitstekend. Tenzij de oorzakelijke uitlokkende factor zich herhaalt, zal de haaruitval meestal binnen 3-6 maanden (maximaal een jaar) stoppen, waarna een spontaan herstel met volledige uitgroei van nieuwe haren optreedt. Bij chronisch telogeen haarverlies zal geleidelijk herstel optreden wanneer de oorzaak gevonden is en behandeld (schildklier, bloedarmoede) of weggenomen (medicijnen) kan worden. 
Bij vrouwen met chronisch telogeen effluvium (bij wie dus geen oorzaak gevonden is) gaat de haaruitval vaak op en neer, veelal gedurende verschillende jaren. Toch wordt er gelukkig ook bij hen – maar soms pas na lange tijd – meestal een spontaan herstel gezien.
Deze folder is een uitgave van de

;;;;;;;
 

 folder in PDF  
huidziekten A-Z 
 

 
Wat is het?
Haaruitval en kaalheid zijn veel voorkomende problemen. Er zijn verschillende vormen en oorzaken van haarverlies. De meest voorkomende vormen zullen in deze on-line folder worden besproken.

Hoe groeit het haar?
Haren worden aangemaakt in de haarzakjes (haarfollikels). Het aantal haarfollikels op de hoofdhuid ligt rond de 100.000. Dit is voor elk individu anders en genetisch bepaald. Zo hebben bijvoorbeeld blonde mensen meer haarzakjes op de hoofdhuid dan mensen met rossige of zwarte haren. 

In de haargroei zijn verschillende fasen te onderscheiden:

de groeifase (anagene fase) 
de overgangsfase (catagene fase) 
de rustfase (telogene fase) 
De groeifase van het hoofdhaar duurt gemiddeld 3 jaar. Bij vrouwen duurt de groeifase van elke hoofdhaar langer dan bij mannen. In de loop van het laatste groei-jaar neemt de celdeling langzaam af en wordt de basis van de haar steeds dunner. Dan breekt de overgangsfase aan waarin de groei volledig stopt en de haar minder stevig in het haarzakje verankerd zit. In de rustfase die daarop volgt zal de haar uitvallen. Na enkele maanden komt het haarzakje weer tot ontwikkeling en wordt een nieuwe haar geproduceerd. In de loop van het leven neemt het aantal haarzakjes (en dus de dikte van de haardos) af. Dit is deels afhankelijk van hormonale factoren.

Soorten haaruitval

Alopecia androgenetica
Alopecia androgenetica, of kaalheid volgens mannelijk patroon, is een zeer veel voorkomende vorm van permanente haaruitval. Het is bij mannen volstrekt normaal en bij vrouwen slechts zelden een aanwijzing voor een onderliggend ziekteproces. 
Bij mannen met aanleg voor alopecia androgenetica begint de haaruitval op enig moment na de puberteit. Kenmerkend is het (heel geleidelijk) haarverlies boven op de kruin en bij de slapen dat zich langzaam uitbreidt. De haren aan weerszijden van het hoofd en op het achterhoofd vallen niet uit. Dit komt door een erfelijke gevoeligheid van de haren voor dihydrotestosteron (DHT), een van de mannelijke hormonen. Vooral haren op de kruin blijken bij veel mannen extra gevoelig voor dit hormoon. Bij deze haren veroorzaakt DHT een verkorte anagene groeifase van het haar zodat de haarimplant dunner lijkt (er zijn tenslotte veel haarfollikels in de telogene ‘uitval’ fase) en uiteindelijk verschrompeling van de haarwortels. Op dat moment is nieuwe haargroei niet meer mogelijk.
Bij vrouwen komt alopecia androgenetica in de menopauze veel voor. Ook bij hen is de mate van haaruitval erfelijk bepaald. Wanneer bij jonge vrouwen alopecia androgenetica ontstaat zal de arts in veel gevallen aanleiding zien om nader endocrinologisch (hormonaal) te laten verrichten.
(Meer over alopecia androgentica...)

Alopecia areata
Bij Alopecia areata is er sprake van pleksgewijze haaruitval. Meestal is deze haaruitval gelocaliseerd op het behaarde hoofd, maar in principe kan het elk behaard deel van de huid aantasten, zoals de baardstreek, de schaamstreek en de wenkbrauwen. Bij 5-10% van de patienten valt al het hoofdhaar uit. Dit wordt een alopecia areata totalis genoemd. Bij 1-2% is er zelfs sprake van een uitval van alle lichaamsbeharing: dit heet alopecia areata universalis.
Alopecia areata is vrijwel zeker een auto-immuunaandoening. Hierbij herkent het lichaam de haren ten onrechte als niet bij het lichaam horend en stoot ze af. Onder de microscoop kan rond de haarzakjes in de huid inderdaad een ontstekingsreactie worden aangetoond.
Alopecia areata kent een grillig beloop dat bij elke patient weer anders is. Bij verreweg de meeste mensen met alopecia areata valt het haar plotseling pleksgewijs uit en komt de haargroei binnen 2 jaar vanzelf terug.
(Meer over alopecia areata...)

Telogeen defluvium
Wanneer ongebruikelijk veel haren tegelijk in de telogene fase (rustfase) terecht komen vallen veel haren uit. Dit is meestal diffuus over de hoofdhuid verspreid. De patient merkt dat er relatief veel haar uitvalt: haar op het kussen, in het afvoerputje van de douche etc. Soms is deze vorm van haaruitval zo hevig dat de schedelhuid goed zichtbaar wordt door de overgebleven haren heen. 
Deze 'synchronisatie' van de haargroeifasen die leidt tot het telogeen defluvium is meestal terug te voeren op een stressvolle gebeurtenis die 2 tot 4 maanden voor het begin van de haaruitval plaatsvond. Dit kan bijvoorbeeld zwangerschap zijn, maar ook een koortsende ziekte of momenten van ernstige psychische stress. Meestal herstelt de haargroei zich weer binnen een jaar. Dit herstel is helaas niet altijd volledig. Tot dusver is er geen behandeling bekend die het herstel kan bespoedigen.

Haaruitval door geneesmiddelen
Het gebruik van geneesmiddelen kan ook leiden tot haaruitval. De haaruitval treedt diffuus over het behaarde hoofd op. Bekend is natuurlijk de extreme haaruitval die kan optreden na het gebruik van bepaalde vormen van chemotherapie. Maar ook andere geneesmiddelen kunnen haaruitval veroorzaken. Van veel medicijnen is wel eens gerapporteerd dat zij bij individuele patiënten mogelijk haaruitval hebben veroorzaakt. Enkele geneesmiddelengroepen die met enige regelmaat problemen met haaruitval veroorzaken staan hieronder genoemd:

Zeer vaak  

cytostatica (chemotherapie)

Regelmatig 

anticoagulantia ('bloedverdunners')
retinoïden (isotretinoïne, acitretine, gebruikt in de dermatologie)
lithium (psychiatrie)

Soms

antimalaria medicijnen
bèta-blokkers (cardiologie)
ACE-remmers (cardiologie)

Haaruitval met verlittekening van de hoofdhuid
Bij verlittekening van de huid verdwijnen de haarzakjes en kan op die plek van de huid geen haar meer groeien, ook niet na eventuele genezing van de oorspronkelijke aandoening. Haaruitval met verlittekening (cicatriciële alopecie) kan worden onderverdeeld in 5 groepen. Deze groepen worden hieronder vermeld met uit elke groep enkele voorbeelden van belangrijke oorzaken.

Erfelijke aandoeningen

Infecties

bacteriën (bv. syfilis)
schimmels
protozoën (bv. leishmania)

Kanker

basaalcelcarcinoom
plaveiselcelcarcinoom
lymfomen

Fysische oorzaken

bestraling
verbranding

Ontstekingen van de huid

lupus erythematosus
lichen planus
sarcoïdose
mucinosis follicularis
pseudopalade van Brocq
frontale fibroserende alopecie
amyloïdose
folliculitis decalvans
etc.

Haaruitval door interne aandoeningen
Verschillende interne ziekten kunnen leiden tot haaruitval. Een belangrijk voorbeeld is problematiek met de schildklier. Dit kan leiden tot een diffuse haaruitval en gedeeltelijke uitval van de haren van de wenkbrauwen (bij een te traag werkende schildklier). Ook bepaalde aandoeningen waarbij te weinig voedingselementen uit het spijsverteringskanaal worden opgenomen (de malabsorptie syndromen) zoals gluten-enteropathie kunnen leiden tot haaruitval.

Haaruitval door roken
In de medische literatuur wordt melding gemaakt van een groter risico op haaruitval en kaalheid bij rokers dan bij niet-rokers. Dit wordt verklaard uit een verminderde doorbloeding van de huid bij mensen die roken. Hierdoor kan minder zuurstof en voeding de haarwortels bereiken, waardoor de kwaliteit van het haar achteruit gaat en zelfs gedeeltelijk kan uitvallen.

Trichotillomanie
Deze vorm van haarverlies is het gevolg van herhaaldelijk trekken aan de haren door de patiënt zelf. Vaak gebeurt dit onbewust. Niet zelden betreft het het draaien van de haren rond de vingers. Een vrij scherp begrensde kale of spaarzaam behaarde plek is het gevolg. Soms wordt trichotillomanie gezien in het kader van een psychiatrische stoornis. Het stoppen van het manipuleren van de haren leidt meestal tot een volledig herstel van de haargroei

Tractie-alopecie
Bij tractie-alopecie ('haaruitval door trekken') ontstaat bij bepaalde kapsels waarbij een continue tractie aan de haren plaatsvindt. Strak gevlochten vlechten (bv. bij rastakapsels), bepaalde strak opgebonden paardestaarten en frequent toepassen van een krullenset kunnen leiden tot tractie-alopecie. Wanneer de tractie herhaaldelijk en zeer langdurig bestaat kan het haarverlies permanent blijken.
 

What is the normal cycle of hair growth and loss? 
The normal cycle of hair growth lasts for 2 to 3 years. Each hair grows approximately 1 centimeter per month during this phase. About 90 percent of the hair on your scalp is growing at any one time. About 10 percent of the hair on your scalp, at any one time, is in a resting phase. After 3 to 4 months, the resting hair falls out and new hair starts to grow in its place.

It is normal to shed some hair each day as part of this cycle. However, some people may experience excessive (more than normal) hair loss. Hair loss of this type can affect men, women and children.

Return to top

What causes excessive hair loss?
A number of things can cause excessive hair loss. For example, about 3 or 4 months after an illness or a major surgery, you may suddenly lose a large amount of hair. This hair loss is related to the stress of the illness and is temporary. 

Hormonal problems may cause hair loss. If your thyroid gland is overactive or underactive, your hair may fall out. This hair loss usually can be helped by treatment thyroid disease. Hair loss may occur if male or female hormones, known as androgens and estrogens, are out of balance. Correcting the hormone imbalance may stop your hair loss.

Many women notice hair loss about 3 months after they've had a baby. This loss is also related to hormones. During pregnancy, high levels of certain hormones cause the body to keep hair that would normally fall out. When the hormones return to pre-pregnancy levels, that hair falls out and the normal cycle of growth and loss starts again. 

Some medicines can cause hair loss. This type of hair loss improves when you stop taking the medicine. Medicines that can cause hair loss include blood thinners (also called anticoagulants), medicines used for gout, high blood pressure or heart problems, vitamin A (if too much is taken), birth control pills and antidepressants.

Certain infections can cause hair loss. Fungal infections of the scalp can cause hair loss in children. The infection is easily treated with antifungal medicines.

Finally, hair loss may occur as part of an underlying disease, such as lupus or diabetes. Since hair loss may be an early sign of a disease, it is important to find the cause so that it can be treated.

Return to top

Can certain hairstyles or treatments cause hair loss?
Yes. If you wear pigtails or cornrows or use tight hair rollers, the pull on your hair can cause a type of hair loss called traction alopecia (say: al-oh-pee-sha). If the pulling is stopped before scarring of the scalp develops, your hair will grow back normally. However, scarring can cause permanent hair loss. Hot oil hair treatments or chemicals used in permanents (also called "perms") may cause inflammation (swelling) of the hair follicle, which can result in scarring and hair loss.
Return to top

What is common baldness? 
"Common baldness" usually means male-pattern baldness, or permanent-pattern baldness. It is also called androgenetic alopecia. Male-pattern baldness is the most common cause of hair loss in men. Men who have this type of hair loss usually have inherited the trait. Men who start losing their hair at an early age tend to develop more extensive baldness. In male-pattern baldness, hair loss typically results in a receding hair line and baldness on the top of the head.

Women may develop female-pattern baldness. In this form of hair loss, the hair can become thin over the entire scalp.

Return to top

Can my doctor do something to stop hair loss?
Perhaps. Your doctor will probably ask you some questions about your diet, any medicines you're taking, whether you've had a recent illness and how you take care of your hair. If you're a woman, your doctor may ask questions about your menstrual cycle, pregnancies and menopause. Your doctor may want to do a physical exam to look for other causes of hair loss. Finally, blood tests or a biopsy (taking a small sample of cells to examine under a microscope) of your scalp may be needed.

Return to top

Is there any treatment for hair loss? 
Depending on your type of hair loss, treatments are available. If a medicine is causing your hair loss, your doctor may be able to prescribe a different medicine. Recognizing and treating an infection may help stop the hair loss. Correcting a hormone imbalance may prevent further hair loss.

Medicines may also help slow or prevent the development of common baldness. One medicine, minoxidil (brand name: Rogaine), is available without a prescription. It is applied to the scalp. Both men and women can use it. Another medicine, finasteride, is available with a prescription. It comes in pills and is only for men. It may take up to 6 months before you can tell if one of these medicines is working.

If adequate treatment is not available for your type of hair loss, you may consider trying different hairstyles or wigs, hairpieces, hair weaves or artificial hair replacement.

Return to top

Advertisement
More Information

IS ER ONDERZOEK NODIG ?

De diagnose wordt op het oog gesteld. Een mariske is goed te herkennen en te onderscheiden van een aambei of een wrat. Er is geen verder onderzoek nodig. Indien u klachten heeft zoals helderrood bloedverlies, of pijn, dan kan het nodig zijn om een inwendig onderzoek te doen om te zien of er inwendige aambeien of scheurtjes zijn. Dat inwendig onderzoek wordt gedaan door een buis (een proctoscoop) in te brengen in de anus en daar doorheen te kijken naar het slijmvlies aan de binnenkant van de anus. Dit onderzoek heet proctoscopie. Voor alleen marisken is het niet nodig om dit onderzoek uit te voeren.

MOET ER IETS WORDEN GEDAAN AAN EEN MARISKE ?

Marisken doen geen pijn, anders dan aambeien, en veroorzaken geen klachten. Als er veel of grote marisken zitten kan dat wel een probleem zijn met het schoonhouden van de huid. Resten ontlasting kunnen in plooien blijven zitten en daar irritatie en jeuk veroorzaken. Dat kan wel een reden zijn om ze te verwijderen. Daarnaast zijn er mensen die om verwijdering vragen om cosmetische redenen of simpel weg omdat ze vinden dat die huidflapjes daar niet horen te zitten.

HOE WORDEN MARISKEN BEHANDELD ?

Zoals eerder gezegd hoeft een mariske niet te worden verwijderd, maar het kan wel. Een Mariske kan onder lokale verdoving worden weggehaald. Dit betekent een prik met verdovingsmiddel ter plaatse van de mariske. Daarna wordt met een elektrische lus die meteen de vaatjes dichtschroeit het huidflapje er af gehaald. Dit laat een wondje achter dat vanaf de randen dichtgroeit. Het kan ook worden weggesneden en gehecht met oplosbare hechtingen.

Er is een toenemende vraag om marisken te verwijderen vanwege cosmetische redenen. Hierdoor zijn er inmiddels ook plastisch chirurgen die zich hebben gespecialiseerd in de cosmetische chirurgie rond de anus. Indien u om cosmetische redenen de marisken wilt laten verwijderen, dan is de route dat u via uw huisarts op zoek gaat naar een plastisch chirurg die dat doet. De plastisch chirurg kan u voorlichten over de behandelmogelijkheden en over de tarieven.

In zeldzame gevallen zitten er heel veel marisken, die problemen veroorzaken en de stoelgang belemmeren. In dat geval is er een medische reden om de marisken te verwijderen. Dit gebeurt onder algehele narcose door een algemeen chirurg.

WAT KAN IK ER ZELF AAN DOEN ?

 
Het ontstaan van jeuk en eczeem kunt u voorkomen door de huid goed schoon te houden en ontlastingsresten te verwijderen nadat u na de WC bent geweest. Dat gaat het beste met water (douche, bidet, natte washandjes, etc.). Vochtige doekjes (reinigingsdoekjes) zijn ook een oplossing, maar daar kunnen conserveringsmiddelen of parfums inzitten waar sommigen niet tegen kunnen.

Aambeien kunnen worden voorkomen door aanpassing van de levensstijl: meer plantaardige vezels eten, veel water drinken en persen bij de ontlasting voorkomen. Zorg voor een goede lichaamsbeweging en voorkom overgewicht.

Als u regelmatig bloed op het toiletpapier of bij de ontlasting ziet, moet u uw huisarts een keer laten kijken.

 
WAT ZIJN DE VOORUITZICHTEN ?

 
Marisken verdwijnen niet vanzelf. Er kunnen in de loop der jaren zelfs nog meer marisken ontstaan.

Bron: Huidziekten.nl

2010

09-05-2010 (JRM) -  www.huidziekten.nl